Η αρχιτεκτονική του χάους

Σπύρος Μανουσέλης

Μέρος 1ο: Ανακαλύπτοντας τα μυστικά της επιβίωσης σ' έναν αβέβαιο κόσμο

Τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε πως κάτι -μια φυσική δομή ή ένα κοινωνικό σύστημα- «βυθίστηκε» ή «κατέρρευσε» στο χάος;

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η επίκληση του χάους γίνεται αποκλειστικά για να περιγράψουμε διεργασίες αποδιοργάνωσης, αποσάθρωσης και καταστροφής. Οι περισσότεροι από εμάς είναι απολύτως πεπεισμένοι ότι η εισβολή του χάους στα φυσικά, κοινωνικά, οικονομικά ή βιολογικά συστήματα οδηγεί, αναπόδραστα και νομοτελειακά, στην αποδόμησή τους: η επικράτηση του χάους ισοδυναμεί με πλήρη αποδιοργάνωση, και άρα με ολοκληρωτική καταστροφή κάθε μορφής οργάνωσης.

Συνείδηση και συστήματα εξουσίας

Γιώργης  Παπανικολάου

Πέρα απ' την αποδοχή της αναμφισβήτητης βιολογικής εξέλιξης, το γεγονός της ανώτερης ή ηθικής συνείδησης προσδίδει στο ανθρώπινο είδος ένα ιδίωμα υπόστασης, το οποίο υπερβαίνει τη κλίμακα οποιασδήποτε μορφής νόησης υπάρχει στην έμβια ύλη του πλανήτη. Οτιδήποτε συνιστά την ανώτερη συνείδηση οφείλεται σ' ένα είδος νόησης που προσδιορίζει μόνο την ανθρώπινη οντότητα, κι οδηγεί σε "υπερβατικές" καταστάσεις και συμπεριφορές, οι οποίες δεν φαίνεται να έχουν καμία ανταπόκριση με την οποιαδήποτε "λογική" αναγκαιότητα.

Ο Στέλιος Ράμφος και η Ερμηνευτική της Διάρκειας

Μηνάς  Αζίλογλου

Από τα τέλη της δεκαετίας του '60, ο Στέλιος Ράμφος εργάζεται στην κατεύθυνση μιας Ερμηνευτικής του Ελληνισμού.
Όπως μαρτυρεί ο ίδιος στο Αυτοσχόλιό του (1978-Ιθακη και Ιθαγένεια, Αρμός) η εργασία του έχει διττό χαρακτήρα.
Αφενός μεν, χαρτογραφεί την πνευματικότητα που ζωοποιεί και νοηματοδοτεί την πορεία του Ελληνισμού από την αρχαιότητα ως την σύγχρονη εποχή, καταγράφοντας τις μορφές του ελληνικού πολιτισμού στην πορεία της ιστορίας και το πνεύμα που τις "μορφώνει" δίνοντας ταυτόχρονα και τον λόγο της υπάρξεως.
Καρπός αυτής της εργασίας είναι μία εις βάθος μελέτη των βαθύτερων πνευματικών στρωμάτων της ελληνικής ψυχής, του τρόπου με τον οποίο εισέρχεται και προσεγγίζει τον κόσμο και την πραγματικότητα.

Η Κρίση Πρελούδιο σε Έναν Νέο «Μεσοπόλεμο» Πολλών Ταχυτήτων ;

Δημήτρης  Φάρος*

Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση παραλληλίζεται συχνά ως προς την έντασή της με το κραχ του ’29, ενώ, με τη σειρά της, γεωπολιτικά διαμορφώνει ένα σκηνικό ανάλογο του Μεσοπολέμου, το οποίο χαρακτηριζόταν από εθνική περιχαράκωση, διακρατικούς ανταγωνισμούς, εμπορικούς πολέμους και, κυρίως, σοβούσες κοινωνικές εντάσεις που οδήγησαν σε ριζικές πολιτικές ανακατατάξεις και ανατροπές στο εσωτερικό των κρατών.

Οι εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή – που συλλήβδην ομαδοποιήθηκαν κάτω από την ονομασία «Αραβική Άνοιξη» - πυροδοτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική κρίση. Γενικότερα, η κατάσταση θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την κρίση νομιμοποίησης της δημοκρατίας και τη βίαια είσοδο των μαζών στην πολιτική σκηνή στην Ευρώπη κατά τις δεκαετίες του ’20 και του ’30.

Le Monde: Η κοροϊδία του συμφώνου για την ανάπτυξη

Των Τομά Κουτρό, συμπροέδρου της Attac, και Πιέρ Καλφά, συμπροέδρου του Ιδρύματος Copernic

"Οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν μπορούν να βάζουν δύο λουκέτα τη φορά, ένα στα ευρωομόλογα (ομόλογα για την αμοιβαιοποίηση των ευρωπαϊκών δημόσιων χρεών) και ένα άλλο στην άμεση επαναχρηματοδότηση των χρεών από την ΕΚΤ", είχε δηλώσει ο Φρανσουά Ολάντ την επομένη της εκλογής του. Η αυστηρότητα του ύφους από τον σοσιαλιστή υποψήφιο κατά την προεκλογική εκστρατεία, η οποία επαναλήφθηκε και κατά την εκλογή του, άφηνε να διαφανεί η πιθανότητα μιας σύγκρουσης μεταξύ της νέας εξουσίας στη Γαλλία, στεφανωμένης με όλη τη φρέσκια της εκλογική νομιμοποίηση και με τη στήριξη των συντηρητικών κυβερνήσεων της Ευρώπης του Νότου και μιας απομονωμένης συντηρητικής κυβέρνησης. Μια δοκιμασία από την οποία θα προέκυπτε, έπειτα από μερικά έντονα επεισόδια, ένας πραγματικός συμβιβασμός, κυρίως για τον ρόλο της ΕΚΤ. Αυτό δεν θα έλυνε τα προβλήματα ουσίας της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, αλλά θα επέτρεπε να εκτονωθεί η πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών στις χώρες που, διαφορετικά, θα βυθίζονταν στο βάραθρο της ύφεσης.

Θα καταρρεύσει η… Γερμανία; Του Θέμη Τζήμα

Οι ελληνικές εκλογές της 17ης Ιούνη έκαναν κακό στην Ευρωζώνη: έστειλαν το μήνυμα στην αντιδραστική ηγεσία της Γερμανίας ότι ο εκβιασμός της πέρασε. Δεν έχει σημασία αν αυτή είναι η πλέον ακριβής ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος. Αυτό συμπέρανε ο ξένος παράγοντας και ειδικά η γερμανική ηγεσία.

Τώρα λοιπόν συνεχίζει ακάθεκτη, με αυστηρή προσήλωση στην ίδια στρατηγική που εφαρμόζει από την έναρξη της κρίσης μαζί με τους εκόντες- άκοντες συνεργάτες της στην ευρωζώνη. Δε φταίει φυσικά για αυτό, μόνο το ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα. Ωστόσο θα μπορούσε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα να αποτελέσει σημείο καμπής. Να ωθήσει με σκληρό τρόπο στην επαναφορά όλων στην πραγματικότητα της πολύπλευρης αποτυχίας της πολιτικής του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού και μονεταρισμού. Με βάση την πραγματικότητα αυτής της αποτυχίας πρέπει να συζητούμε, όχι με δογματικούς ηθικισμούς. Δυστυχώς, το εν λόγω ορόσημο χάθηκε.

Η Γερμανία παίζει στον τελικό παρά τη νίκη των Ιταλών, Του Σπύρου Αλεξίου

Κυριολεκτικά στην παράταση αποφεύχθηκε το απόλυτο αδιέξοδο στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αν τις πρώτες στιγμές επικράτησε ο ενθουσιασμός για το νέο ρόλο του ESM, που εκτόξευσε χρηματιστήρια και ευρώ, γρήγορα επικράτησαν ωριμότερες σκέψεις, καθώς ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Οι Γερμανοί φαίνεται πως έχασαν μόνο στο ταπί του ποδοσφαίρου, καθώς η Μέρκελ είναι πολύ σκληρότερο καρύδι από τον Γιόαχιμ Λεβ. Μπορεί οι Ιταλοί να κέρδισαν την πρόκριση στον τελικό του euro 2012, αλλά ο Μόντι κατάφερε να κερδίσει τη δυνατότητα να λαμβάνουν δάνεια οι ιταλικές τράπεζες, χωρίς να επιβαρύνουν το δημόσιο με χρέος, με βαρύτατο όμως αντίτιμο: Παραδίδει στους Γερμανούς τη συνολική εποπτεία του ιταλικού τραπεζικού συστήματος.