Ο τελευταίος προϋπολογισμός του σημερινού ελληνικού κράτους...

Κατατέθηκε ο Κρατικός Προϋπολογισμός για το 2013. Σε σχέση με το προσχέδιο που είχε δοθεί στην δημοσιότητα πριν λίγες εβδομάδες, τελικά ο προϋπολογισμός του 2013 που κατέθεσε ο Στουρνάρας με τ’ όνομα, εμπεριέχει, αφενός, συνολικά μέτρα ύψους 10,983 δις ευρώ, κατά 2 περίπου δις ευρώ περισσότερα απ’ ότι προβλέπονταν στο προσχέδιο. Οι προβλέψεις για την ύφεση και την ανεργία το επόμενο έτος αναθεωρήθηκαν προς τα πάνω σε σχέση με το προσχέδιο, σε 4,5% και 22,8% αντίστοιχα, όπως άλλωστε και ο στόχος για το έλλειμμα στο 5,2% του ΑΕΠ (9,4 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια περισσότερα μέτρα και περικοπές με αποτέλεσμα βαθύτερη ύφεση και ανεργία. Αυτά προβλέπει ο νέος προϋπολογισμός.

To πολιτικό ψέμμα στα χρόνια του Μνημονίου

Τρία χρόνια Μνημόνιο στην Ελλάδα. Τρία χρόνια χρυσές διακρίσεις στη χειροκυβίστηση (κολοτούμπα). Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την πρωθυπουργία τους δεκάδες φορές επανέλαβαν ότι «δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα», ότι «η πολιτική της λιτότητας είναι αποτυχημένη», ότι «δεν γίνεται να αναπτυχθεί η αγορά εκ νέου με την άμετρη φορολόγηση». Τι έγινε από όλα αυτά; Φτάσαμε αισίως στο... «ο Πινόκιο είχε πει λιγότερα ψέματα»! Ρεπορτάζ: Νίκος Μίχος. 

Ψέμμα: Λεφτά υπάρχουν – Καστελόριζο – Μνημόνιο 1

Είναι δυνατόν να περάσει στην λήθη της ιστορίας η θρυλική φράση του Γιώργου Παπανδρέου, σε προεκλογικές ομιλίες του το 2009;

Στις 23 Απριλίου του 2010, ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, απευθύνοντας μήνυμα από το Καστελόριζο προς τον λαό ανακοίνωσε ότι έδωσε την εντολή για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας.  Αυτό σήμανε την προσφυγή στο ΔΝΤ και την σύνταξη  του πρώτου Μνημονίου. «Ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες», είχε πει τότε ανάμεσα σε άλλα ο κ. Παπανδρέου.

Ψυχολογικό αδιέξοδο, της Αγγελικής Σπανού

Αν είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης ο πιο παθιασμένος τηλε-εκφραστής του ελληνικού ευρωπαϊσμού, τότε υπάρχουν λόγοι να αναρωτηθεί κανείς με ποιους είναι και τι ζητάει. Αν το δίλημμα βρίσκεται μεταξύ του σκληρού, άδικου, αναποτελεσματικού «πακέτου» και του ουτοπικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, τότε δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία επιλογής, μόνο η ψευδαίσθησή της. Αν πράγματι ισχύει η διάζευξη «μνημόνιο ή χάος» και το συγκεκριμένο μνημόνιο φέρνει επίσης χάος, τότε ποια είναι η λύση;

Αν ο παλμός της κοινωνίας εκφράζεται με τον ξύλινο λόγο των συνδικαλιστών που δίνουν μάχη συντήρησης, τότε πώς μπορεί κανείς να διακρίνει το αληθινό συλλογικό ζητούμενο; Αν ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος εκπροσωπείται από τους δελφίνους του ΠΑΣΟΚ που άλλαξαν ρούχα, από ακροδεξιούς τραμπούκους και από στελέχη της Αριστεράς που αρνούνται ότι χρεοκοπήσαμε, τότε τι ανατέλλει μετά τη δύση;

Αν λύση είναι η πραγματοποίηση τρίτων εκλογών μέσα σε λίγους μήνες, τότε ο ανορθολογισμός δεν είναι μόνο το πολιτικό μας παρόν, αλλά και το πολιτικό μας μέλλον. Αν η πλειοψηφία πιστεύει ότι υπάρχει τρόπος επιστροφής στην οικονομική πραγματικότητα του 2008, τότε δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια αλλαγής δομών με κοινωνική ειρήνη, υπάρχει μόνο μαζική τύφλωση.

Πρόεδρος ναι, πλανητάρχης όχι, του Πάνου Τριγάζη

Ομπάμα ή Ρόμνεϋ; Το πιο εύκολο είναι να απαντήσει κανείς όπως ένας παλιός σύντροφος, με διεθνή εμπειρία, που έλεγε ότι η διαφορά ανάμεσα στους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους των ΗΠΑ είναι η ίδια με εκείνη ανάμεσα στην Coca-Cola και την Pepsi-Cola. Ωστόσο, η οικονομική και κοινωνική κατάσταση στις ΗΠΑ είναι τόσο σύνθετη και περίπλοκη που δεν επιδέχεται απλουστευτικές προσεγγίσεις, ιδιαίτερα λόγω της βαθειάς και πολυδιάστατης κρίσης που ζει η «μόνη υπερδύναμη» αλλά και ο κόσμος.
 

Πριν απ’όλα, ας θυμηθούμε ότι πριν τέσσερα χρόνια, με πρωτοφανή προσέλευση στις κάλπες, οι πολίτες των ΗΠΑ ανέδειξαν έναν αφροαμερικανό, τον Μπαράκ Ομπάμα, στο ύπατο αξίωμα της χώρας τους, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Το τότε σύνθημα του Ομπάμα για «αλλαγή» κινητοποίησε μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας μετά τις καταστροφικές επιλογές της προεδρίας Μπους, τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική πολιτική, όπου κυριάρχησε ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» με συνέπεια τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και την εκτόξευση των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών πάνω από τα επίπεδα του ψυχρού πολέμου, με το 46% να αναλογούν στις ΗΠΑ. Το αβίαστο συμπέρασμα, 4 χρόνια μετά, είναι ότι η πολυπόθητη αλλαγή δεν πραγματοποιήθηκε και την αλήθεια αυτή βιώνει έντονα και ο λαός των ΗΠΑ και όλου του κόσμου.

Άνεργος εναντίον ανέργου: Η γοητεία του κοινωνικού κανιβαλισμού, του Γ.Σακελλαρίδη

Αργά το βράδυ της Δευτέρας κατατέθηκαν με Σχέδιο Νόμου τα περίφημα μέτρα τα οποία μας στοιχειώνουν εδώ και πολλούς μήνες. Ήδη από τον Μάρτιο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προειδοποιήσει για αυτά, αφού διατυπωνόταν ρητώς στο Μνημόνιο 2 ότι μέχρι τον Ιούνιο έπρεπε να ληφθούν νέα μέτρα στα πλαίσια ενός νέου Μεσοπρόθεσμου για την περίοδο 2013-2016. Παρόλο που τα μέτρα δεν προκαλούν έκπληξη σε κανέναν, είναι κυριολεκτικά γελοιοποίηση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας να κατατίθεται ένα σχέδιο νόμου -που μαζί με τα συνοδευτικά κείμενα προσεγγίζει τις 1000 σελίδες- Δευτέρα βράδυ, Τρίτη πρωί να μπαίνει στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής και Τετάρτη να ψηφίζεται στην Ολομέλεια, καθορίζοντας τους βίους και τις πολιτείες εκατομμυρίων πολιτών[1].

Eφεδρείες και Μνημόνιο, του Σταύρου Λυγερού

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Η ψηφοφορία για το δεύτερο Μνημόνιο στις αρχές του 2012 είχε προκαλέσει αποσχίσεις σε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Τότε, όμως, η «πρασινογάλαζη» πλειοψηφία στη Βουλή ήταν πολύ μεγάλη. Σήμερα, η «παράταξη του Μνημονίου» δεν έχει πια κοινοβουλευτικές εφεδρείες. Οι εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου άλλαξαν ριζικά τον συσχετισμό δυνάμεων.
 

Υπενθυμίζουμε ότι για να αποσπάσουν η Ν.Δ. το 29,66% και το ΠΑΣΟΚ το 12,28%, χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα. Κορυφαίοι παράγοντες της Ευρωζώνης και εγχώρια ΜΜΕ βομβάρδισαν την κοινή γνώμη με τα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα, καλλιεργώντας ένα πρωτοφανές κλίμα κινδυνολογίας. Παραλλήλως, για να κερδίσουν ψήφους, οι «γαλάζιοι» και οι «πράσινοι» κατέβηκαν στις εκλογές με σημαία την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, την οποία αντιπαρέθεσαν στην κατ’ αυτούς τυχοδιωκτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να το καταγγείλει μονομερώς. Η ΔΗΜΑΡ (6,26%), μάλιστα, μιλούσε για σταδιακή απεμπλοκή.

Αγοράζω νεφρά!...

Όταν Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφάσισαν να συγκροτήσουν την κυβέρνηση για να σώσουν τη χώρα, δεσμεύτηκαν προεκλογικά για επαναδιαπραγμάτευση του καταστροφικού Μνημονίου με το λάθος φάρμακο που αντί να θεραπεύει σκοτώνει (Σαμαράς, Ζάππεια 1, 2, 3) ενώ ο αγαπητός Φώτης δεσμεύτηκε ακόμα περισσότερο, υποσχόμενος ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. θα αγωνιστεί για τη σταδιακή απαγκίστρωση από αυτή την επαχθή και καταστροφική συμφωνία. Νωπά είναι, δεν μπορεί, θα τα θυμούνται και οι ίδιοι. Μάλιστα, για να μην υπάρχει παρεξήγηση μεταξύ των τριών κυβερνητικών εταίρων, υπογράφηκε και η σχετική γραπτή συμφωνία. Ανέτρεξα στο τελικό κείμενο και σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα.

Ο πληθυσμός της χώρας, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, όχι ανάπτυξη δεν θα δει, αλλά θα συρρικνωθεί δραματικά και ο μέσος όρος ζωής των Ελλήνων θα φτάσει στα επίπεδα της δεκαετίας του 1960!

“ΣΤΟΧΟΣ της είναι να αντιμετωπίσει την κρίση, να ανοίξει τον δρόμο της Ανάπτυξης και να αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης (Μνημονίου), χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την παραμονή της στο ευρώ”.
“ΣΤΟΧΟΣ επίσης είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες για να βγει οριστικά η χώρα από την κρίση, καθώς κι από την ανάγκη εξάρτησης από δανειακές συμβάσεις στο μέλλον.   Δεν θα αποτελείται από «φέουδα» κομματικών επιρροών (!!), θα λειτουργεί ενιαία, θα στηρίζεται στη διαφάνεια, στις προγραμματικές συμφωνίες των κομμάτων που τη στηρίζουν και στη στελέχωση όλου του διοικητικού μηχανισμού με αξιοκρατικά κριτήρια”.
“ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ της νέας κυβέρνησης και του Προεδρείου της Βουλής, θα αλλάξει ο Κανονισμός Λειτουργίας της, ώστε να προσαρμοστεί η άσκηση νομοθετικού έργου και ο Κοινοβουλευτικός έλεγχος στις νέες συνθήκες των κυβερνήσεων συνεργασίας. Έτσι θα αναβαθμιστεί (!) και ο ρόλος του Κοινοβουλίου”.