Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Ένα κοπάδι μαύροι κύκνοι

του Τζέφρι Φράνκελ

Ανά την ιστορία, μείζονα πολιτικά και οικονομικά σοκ έχουν πολλάκις συμβεί τον Αύγουστο, όταν οι ηγέτες πάνε διακοπές θεωρώντας πως τα παγκόσμια ζητήματα έχουν πέσει σε λήθαργο. Σκεφτείτε το ξέσπασμα του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, το Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο το 1939, την εκτόξευση του Σπούτνικ το 1957, την ανέγερση του τείχους του Βερολίνου το 1961 και το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Μόσχα το 1991. Ακόμη είχαμε και την αποχώρηση του δολαρίου απο τον κανόνα του χρυσού επί Νίξον το 1971, τη διεθνή κρίση χρέους στο Μεξικό το 1982, την κρίση του 1992 στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ισοτιμιών και το σπάσιμο της φούσκας των στεγαστικών δανείων το 2007 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πολλά από αυτά τα σοκ συνιστούσαν γεγονότα τα οποία μέχρι πρότινος θεωρούνταν αδιανόητα. Δεν υπήρχαν ούτε στη σφαίρα του πιθανού. Τέτοιες εξελίξεις έχουν ονομαστεί «μαύροι κύκνοι» - γεγονότα ασύλληπτα μικρής πιθανότητας.

Σώζοντας τη Γαλλία, σώζοντας την Ευρώπη

Τα πολιτικά πράγματα της Γαλλίας άλλαξαν δραματικά τον Μάιο και τον Ιούνιο. Πρώτον, μετά από 17 χρόνια κεντροδεξιών προέδρων, εξελέγη ένας σοσιαλιστής, ο Φρανσουά Ολάντ. Στη συνέχεια, ένα μήνα αργότερα, η εθνοσυνέλευση απέκτησε, μετά από 10 χρόνια δεξιάς κυριαρχίας, κεντροαριστερή πλειοψηφία.
Στο μεταξύ η Γερουσία, ένα κάστρο του συντηρητισμού από τον μεσοπόλεμο και εντεύθεν, απέκτησε σοσιαλιστική πλειοψηφία στα τέλη του 2011. Οι σοσιαλιστές ελέγχουν επίσης τις 20 από τις 22 περιφερειακές κυβερνήσεις, τους περισσότερους νόμους και την πλειονότητα των πόλεων με πληθυσμό άνω των 30.000 κατοίκων. Κοντολογής είμαστε μάρτυρες μιας συγκέντρωσης εξουσίας χωρίς προηγούμενο στη γαλλική ιστορία.
Όλα αυτά συνέβησαν πολύ ειρηνικά, χωρίς θριαμβολογίες, πολλώ δε μάλλον ενθουσιασμό. Όντως, το ποσοστό αποχής για μια προεδρική εκλογή δεν ήταν ποτέ υψηλότερο απ' αυτό της αναμέτρησης Ολάντ και Σαρκοζί.

Πού ήσουν φίλε κι άργησες...

Πού ήσουν φίλε κι άργησες -αυτός ο στίχος του παλιού τραγουδιού ερχόταν στο νου ακούγοντας όσα είπαν ο Γιούνκερ κι ο Σαμαράς χθες, αμέσως μετά τη συνάντησή τους στο Μαξίμου. Με τον Έλληνα πρωθυπουργό να κοιτάζει σχεδόν ταπεινά στα μάτια τον επικεφαλής του Eurogroup και να μας ενημερώνει πόσο πιστός φίλος της Ελλάδας ήταν από πάντοτε. Και τον ξένο επίσημο να επιβεβαιώνει τη φιλική του διάθεση και την αγάπη του για τον ελληνικό λαό. Χωρίς βέβαια να επιτρέψει στον εαυτό του υπερβολικά συναισθηματικά ξεσπάσματα τύπου Όλι Ρεν και “Έλληνες κουράγιο”.
Φίλος του ελληνικού λαού δεν ξέρουμε αν είναι ο κύριος Γιούνκερ, ο οποίος έγραψε ένα μεγάλο τμήμα τουλάχιστον των Ελλήνων στα λουξεμβουργιανά του υποδήματα αρνούμενος να δει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Θέλετε να μάθετε την αλήθεια; Ανοίξτε τ’ αυτιά σας και ακούστε την!

Ξέρετε πιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας; Μήπως είπατε η ύφεση; Ε, αυτό κατά τους κυβερνώντες δεν είναι παρά ένα είδος φυσικού φαινομένου, το οποίο με την πάροδο του χρόνου θα το ξεπεράσουμε. Τι σημασία έχει αν πάρει μερικά χρονάκια. Τι είναι 5, 10, 20, 30 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα. Θα μου πείτε, πόσοι θα ζουν τότε για να δουν το ξεπέρασμα της ύφεσης, όχι στα λόγια και τους αριθμούς, αλλά στην πράξη, στο μεροκάματο, στη δουλειά και στο βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού; Ε, ας μην είμαστε κακόβουλοι και κακεντρεχείς. Δεν χρειαζόμαστε όλοι στην Ελλάδα. Να, αν μείνουμε οι μισοί στην χώρα, αυτόματα θα διπλασιαστούν οι μισθοί και η ανεργία θα εξαφανιστεί. Αν μείνουμε μόνο το 1/3 τότε θα ζούμε σαν μαχαραγιάδες. Αφήστε που έχουμε του μετανάστες να μας κάνουν τις δουλειές και την Χρυσή Αυγή να εξασφαλίζει ότι μόλις ζητήσουν μεροκάματο θα «εξαφανίζονται». Όσο λιγότεροι μείνουμε στην χώρα, τόσο καλύτερα θα ζήσουμε. Υπάρχει πιο φωτεινό όραμα για την Ελλάδα μας; Τι θέλετε λοιπόν και φωνάζετε για την ανεργία, τους ηλικιωμένους που δεν την βγάζουν με την σύνταξη, τους ασφαλισμένους χωρίς ουσιαστική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τους αρρώστους που πεθαίνουν χωρίς νοσοκομεία, τα παιδιά που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Αφήστε τους να βγουν από την μέση, αφήστε τους να χαθούν μια ώρα αρχύτερα και θα δείτε τι ωραία που θα είναι η Ελλάδα χωρίς αυτούς.

Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012

Κρυφτό με το ασυνείδητο

Λαλίνα Φαφούτη

Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει περιστοιχιζόμαστε από χιλιάδες αντικείμενα που τα θεωρούμε «τετριμμένα». Είναι όμως έτσι; ΄Η μήπως καθένα από αυτά έχει τη δική του «εγγραφή» στο ασυνείδητό μας και μας επηρεάζει με τρόπο τέτοιον που ούτε θα φανταζόμασταν;
1. Το έργο του Γκρέισον Πέρι «Υμνος στις σκιές» που είναι εμπνευσμένο από ένα παραμύθι του Αντερσεν. Ψυχαναλυτικά η σκιά αντιπροσωπεύει το alter ego μας, μια σκοτεινή πλευρά που όλοι κρύβουμε μέσα μας 2. Μια επισκέπτρια μπροστά στο έργο του Γιόζεφ Κόσουτ «Ο.&Α. /FΙD! (Τo Ι.Κ. and G.F.)», το οποίο έχει δημιουργηθεί για το Μουσείο Φρόιντ της Βιέννης. Αναμειγνύει μια σελίδα από την «Ερμηνεία των ονείρων» και την είσοδο του μουσείου, το οποίο ήταν το σπίτι του Φρόιντ 8
Εδώ και περίπου έναν αιώνα, πολύ πριν από την έλευση των εγκεφαλικών τομογράφων, η ψυχανάλυση προσπαθεί να διερευνήσει το ανθρώπινο μυαλό, να φέρει στην επιφάνεια τις ασυνείδητες και πιο ενδόμυχες σκέψεις μας και να εντοπίσει τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν στην ψυχική μας λειτουργία. Παρά την τόσο μακρά ιστορία της εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να αποτελεί για τους περισσότερους από εμάς τομέα αρκετά «σκοτεινό»- όπως άλλωστε και αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε ψυχή. Λίγο φως σε αυτό το σκοτάδι επιχειρεί να ρίξει μια πρωτότυπη έκθεση που παρουσιάζεται ως τον ερχόμενο Απρίλιο στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου, με τίτλο «Ψυχανάλυση: το ασυνείδητο στην καθημερινή ζωή». 

Πρωινό στα Μαγεμένα: Αφιερωμένο στην Ελλάδα που ξεπουλάει

Καθόμουν σήμερα στην παραλία, στα Μαγεμένα, λίγο μετά την ανατολή κι αγνάτευα όλη την πανέμορφη δυτική ακτογραμμή του νησιού μας. Από τον Μάναγρο και την Σιδηρούντα, μέχρι τον κάβο των Μεστών. Κι από πάνω απλωνόταν ήρεμη και γοητευτική ολόκληρη η ορεινή ραχοκοκαλιά αυτού του εξαιρετικού τόπου.  Από το Πελινναίο το δίκορφο και το Όρος, μέχρι τις χαμηλότερες κορφές των αλλεπάλληλων λόφων της νότιας μεριάς. Συμπλήρωναν την μαγική εικόνα.
Αγνάντευα την  πατρίδα μας σήμερα το χάραμα και το μάτι μου δεν μπορούσε να την χορτάσει. Πώς να την αντέξει ο σύγχρονος άνθρωπος τόσην ομορφιά, σκεφτόμουν. Ιδίως όταν από τα μικράτα του η κοινωνία και τα σχολειά τού έχουν παραφουσκώσει τον εγκέφαλο με φούμαρα και ευτελή ιδανικά.

Σχεδιάζουν να μετατρέψουν τη Χίο από νησί σε εργοστάσιο. Του Γιάννη Μακριδάκη

Δίχως κανέναν σεβασμό προς τους κατοίκους των νησιών οι αποικιοκράτες παρέα με κάποιους διοικούντες όλων των βαθμίδων, οι οποίοι αρνούνται να υπερασπιστούν τον τόπο τους και να γίνουν εκφραστές και μπροστάρηδες της κοινωνίας τους, βαφτίζουν την καταστροφή ως ανάπτυξη και ετοιμάζουν για την Ελλάδα και για το νησί μας ένα μέλλον εφιαλτικό. Έχουν δε τόση αλαζονεία που δεν ενδιαφέρονται διόλου για την αλλοίωση της φυσιογνωμίας του νησιού η οποία έχει διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες. Ετοιμάζονται να κάνουν το νησί μας βάση ανεμογεννητριών που θα εξάγουν ηλεκτρική ενέργεια, σχεδιάζουν να μετατρέψουν τη Χίο από νησί σε εργοστάσιο [...]
"Λίγο πριν φτάσουμε στην κορύφωση του καλοκαιριού και έχοντας ως κοινωνία προβεί σε έναν πρωτοφανή και εποικοδομητικό διάλογο σχετικά με το τι σημαίνει για το μέλλον του τόπου μας η τεράστια επένδυση της πολυεθνικής Ιμπερντρόλα Ρόκας, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες τελευταίες σκέψεις σχετικές με την συνολική εικόνα που υφίσταται αυτή τη στιγμή στο πεδίο της κοινωνικής διαβούλευσης.