Η ΛΑΓΚΑΡΤ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΙΓΗΡΙΑΣ

Νοιώθει τύψεις προφανώς.
Διαβάστε τι έχει κάνει η Γαλλία στην Νιγηρία.
Η κατάσταση στη Νιγηρία είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο.Πάνω από το 50% των παιδιών είναι ελλιποβαρή και το 35% από αυτά πεθαίνουν από πείνα.Πόσοι ξέρουν τώρα πως γι αυτή την κατάσταση ευθύνεται η χώρα της κυρίας Λαγκάρντ; Η Νιγηρία μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν ...
αποικία της Γαλλίας.Ακόμη και σήμερα οι Γάλλοι έχουν συμφέροντα στην χώρα.Οι Γάλλοι εκμεταλεύτηκαν τον φυσικό πλούτο της χώρας και εγκατέλειψαν στην τύχη τους , τους αυτόχθονες.Φεύγοντας από την χώρα της υποσχέθηκαν ανάπτυξη.Τι έκαναν λοιπόν;Έστειλαν στην Νιγηρία την εταιρία Paribas  προκειμένου να πετύχει ...ανάπτυξη.Τι έκανε αυτή η εταιρία;Επί 40 χρόνια εκμεταλεύτηκε το ουράνιο της χώρας.Η Νιγηρία είναι ιδιαίτερα πλούσια σε ουράνιο.Στα 40 αυτά χρόνια η εταιρία σπατάλησε πάνω από 270 εκ. τόνους νερού για την εξόρυξη του ουρανίου,την ώρα που οι κάτοικοι πεθαίναν από την δείψα.Ο υδροφόρος ορίζοντας της μολύνθηκε εξαιτίας αυτής της εταιρίας και τώρα τα παιδάκια,που λειπάτε η κυρία Λαγκάρντ πεθαίνουν και από δείψα.Για να αποκατασταθεί ο υδροφόρος ορίζοντας της Νιγηρίας από τα ραδιενεργεί υλικά με τα οποία έχει μολυνθεί εξαιτίας της αλόγιστης εξόρυξης ουρανίου,θα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 200 χρόνια.

ΤΑ 5000 ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ

Ο ανθρωπολόγος David Graeber λέει ότι μονάχα διαμέσου μιας γενικής ιστορικής κατανόησης του χρέους και της σχέσης του με τη βία, μπορούμε να εκτιμήσουμε την εποχή μας που τώρα γεννιέται. Εδώ προσπαθεί να καλύψει το ιστορικό μας κενό.
Αυτό που ακολουθεί, είναι ένα απόσπασμα ενός κατά πολύ μεγαλύτερου σχεδίου έρευνας, σχετικά με το χρέος και το πιστωτικό χρήμα στην ανθρώπινη ιστορία. Το πρώτο και συναρπαστικό συμπέρασμα αυτού του σχεδίου έρευνας είναι ότι κατά τη μελέτη της οικονομικής ιστορίας, τείνουμε συστηματικά να αγνοούμε το ρόλο της βίας, τον απόλυτα κεντρικό ρόλο του πολέμου και της δουλείας, στη δημιουργία και σχηματοποίηση των βασικών θεσμών, αυτού που σήμερα αποκαλούμε «οικονομία». Επιπλέον, σημασία έχουν και οι προελεύσεις. Η βία μπορεί να είναι αόρατη, αλλά παραμένει τυπωμένη στη φιλοσοφία της κοινής οικονομικής λογικής μας, στην προφανέστατα αυταπόδεικτη φύση των θεσμών, που απλά ποτέ δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν έξω από το μονοπώλιο της βίας – αλλά και της συστηματικής απειλής της βίας – που διατηρείται από το σύγχρονο κράτος.
Ας ξεκινήσω με το θεσμό της δουλείας, της οποίας ο ρόλος κατά τη γνώμη μου, είναι κομβικός. Τις περισσότερες στιγμές και στους περισσότερους τόπους η δουλεία θεωρείται συνέπεια του πολέμου. Μερικές φορές οι περισσότεροι δούλοι στην πραγματικότητα είναι αιχμάλωτοι πολέμου, άλλες φορές όχι. Παρ’ όλα αυτά σχεδόν όμοια και απαράλλαχτα και στις δύο περιπτώσεις, ο πόλεμος θεωρείται η βάση και η δικαιολόγηση της ύπαρξης αυτού του θεσμού. Αν παραδοθείς στον πόλεμο, αυτό που παραδίδεις είναι η ζωή σου. Ο κατακτητής σου έχει το δικαίωμα να σε σκοτώσει και συχνά το κάνει. Αν επιλέξει να μην το κάνει, τότε κυριολεκτικά του οφείλεις τη ζωή σου. Ένα χρέος που γίνεται αντιληπτό ως απόλυτο, διαρκές, μη εξαγοράσιμο. Μπορεί να σου αφαιρέσει δικαιωματικά ό,τι επιθυμεί. Όλα τα χρέη ή υποχρεώσεις που μπορεί να οφείλεις σε άλλα άτομα (φίλους, οικογένεια, πρώην πολιτικές συμμαχίες), ή άλλα άτομα να οφείλουν σε σένα, θεωρείται ότι σου αφαιρούνται απόλυτα.

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

Είναι γενικά αποδεκτό, ότι η Ευρωπαϊκή κοινότητα πολιτών [1] βρίσκεται σε τέλμα, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό. Η Νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόστηκε τα τελευταία χρόνια στις χώρες της Ευρώπης, προτάσσοντας την υπερκατανάλωση, τον πολιτισμικό μηδενισμό, την άφεση της δημιουργικότητας στα χέρια των “ειδικών” και τον περιορισμό βασικών δημοκρατικών (κυρίως εργασιακών) δικαιωμάτων μας οδήγησε στις πύλες του κοινωνικού χάους. Παρ’ ότι μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως η διόγκωση του χρέους, η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία (με συνέπεια την εξαθλίωση) έχουν σχεδιαστεί από τις ελίτ, είτε ώστε να ανταγωνιστούν το τέρας της Κίνας και της Ινδίας, (με τη μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος) είτε ώστε να περάσουν όλα τα μέσα παραγωγής στους ιδιώτες, η πραγματικότητα φαίνεται πως είναι διαφορετική. Φαίνεται πως οι παγκόσμιες ελίτ αυτοτραυματίζονται (σκοτώνοντας μέρος του υπόλοιπου πληθυσμού φυσικά) από το ίδιο τους το δημιούργημα, το Νεοφιλελευθερισμό ή νεοσυντηρισμό, που καθώς απελευθερώνει από όλους τους περιορισμούς που μπορεί να θέσει το κράτος αφήνεται στην κερδοσκοπική ασυδοσία των εταιριών, μετατρέποντας το κουρδισμένο καπιταλιστικό σύστημα, στο σημερινό οικονομικό καζίνο.

ΠΩΣ ΑΣΠΡΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ

ΠΩΣ ΘΑ ΑΣΠΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ (Της Δήμητρας Σωτηριάδου)

Τώρα αρχίζει να δείχνουν το πρόσωπό τους οι ένοχοι .
Διεκδικούν την εξουσία με κάθε τρόπο. Όσοι φοβούνται τον έλεγχο της δικαιοσύνης μετά την
πτώση του δικομματισμού στριμώχνονται κάτω από την ομπρέλα της-μήπως
... και σωθούν-Ούτε που νοιάζονται για
τους φόρους που καλούνται να πληρώσουν τα ελληνικά νοικοκυριά. Γιατί άλλωστε;
Φαίνεται πως όσοι κόπτονται για τους μνημονιακούς έχουν λεφτά
στην άκρη να πληρώσουν από 1.000 ευρώ και βάλε για να γλιτώσουν τα πολλά
που τα έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό.
Αληθεύει άραγε αυτό που σιγοψιθυρίζουν μεταξύ τους κάποιοι
φακελλάκηδες για τη μεταφορά των χρημάτων τους στον Γερμανικό
τραπεζικό κολοσσό, δίνοντας βέβαια προμήθεια στην τράπεζα μέχρι και
10% ;

Η φιλοσοφική σημασία της θεωρίας της Μεγάλης Εκρηξης

Παύλος Κλιματσάκης

Αφορμώμενος από το αναδημοσιευθέν στο Αντίφωνο άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη «Μεγάλη Εκρηξη: Ένας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;», θα ήθελα να εκθέσω στους αναγνώστες μερικές σκέψεις σχετικά με την σημασία της σύγχρονης κοσμολογίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα βιβλίο, στο οποίο ο γνωστός καθηγητής Hawking εξέφρασε τις απόψεις του για τη σημασία της σύγχρονης Φυσικής.  Ενώ οι απόψεις που εξέφρασε ο Hawking αποτελούν σαφή ένδειξη ότι και οι καλύτεροι φυσικοί επιστήμονες συχνά δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία φιλοσοφικών και θεολογικών εωτημάτων, ο «δικός μας» Ευτύχης Μπιτσάκης, ο οποίος καταγίνεται αρκετές δεκαετίες με ζητήματα φυσικής φιλοσοφίας και φιλοσοφίας της επιστήμης, θέτει πολύ ουσιαστικότερους προβληματισμούς. Αν και διαφωνώ με τις απόψεις, στις οποίες καταλήγει ο Έλληνας καθηγητής, τον τιμώ ιδιαίτερα ως δάσκαλο, και γι’ αυτό θα εκκινήσω παρουσιάζοντας συνοπτικά τον προβληματισμό που παρουσίασε στο αναφερθέν άρθρο·στη συνέχεια θα αναφερθώ στο τρόπο με τον οποίο μπορεί να εκτιμηθεί φιλοσοφικά και θεολογικά το ζήτημα της Μεγάλης Έκρηξης.

Η απόρριψη της ενοχής ως αποδοχή της αμαρτίας

Γιώργος Μπάρλας

Η ενοχή στην πλέον ύποπτη εκδοχή της παραπέμπει σε ασθένεια ψυχική, αδυναμία να χαρείς τη ζωή, θρησκευτικού τύπου αγκυλώσεις που έχουν να κάνουν κυρίως με τον δυτικό χριστιανισμό που βλέπει τον Θεό ως κυρίαρχο σαδιστή και όχι ως στοργικό Πατέρα. Όντως η εμπειρία των αγίων πιστοποιεί για την αγάπη του Θεού που η πίστη μας τη βλέπει σε όλο της το μεγαλείο στη Σταυρική θυσία του Χριστού. Όπως και η ανθρώπινη εμπειρία φανερώνει την κόλαση που ζουν άνθρωποι ενοχικοί, μην ξέροντας πώς να υπερβούν – αν θέλουν να υπερβούν όντως – την ενοχή. Στον θρησκευτικό χώρο ιδιαίτερα, η ενοχή συνδέεται με την πουριτανική σκληρότητα, όπου ο τιμωρός Θεός εξοντώνει τον αμαρτωλό άνθρωπο (βλ. λ.χ. την ταινία του Bergman Φάννυ και Αλέξανδρος).

Είναι, όμως, εντελώς άχρηστη ή επικίνδυνη η ενοχή; Εξαρτάται από το πώς αντιμετωπίζει κανείς την ενοχή ή είναι προγραμματικά εξοβελιστέα; Εδώ θα σταθούμε σε ένα κυρίαρχο επιχείρημα σχετικό με το θέμα μας. Λέγεται συχνά ότι η αμαρτία πρέπει να συνειδητοποιηθεί ως έλλειμμα αγάπης εκ μέρους μας και όχι ως ενοχή. Η συνειδητοποίηση αυτή, προφανώς, θα μας οδηγήσει σε μία νηφαλιότερη ψυχολογική κατάσταση και σε μία πιο ορθή εκτίμηση του ίδιου του Θεού.

Financial Times: Η Ευρώπη κινείται μ’ ένα γιγαντιαίο «σχήμα Ponzi», του Μάριο Μπλέχερ

Ένας από τους πυλώνες πάνω στους οποίους οικοδομήθηκε το ευρώ ήταν η αρχή του "no bail-out" (η Συνθήκη της Λισαβόνας περιέχει, μεταξύ άλλων, και την «no bail-out clause», δηλαδή τη ρήτρα η οποία αναφέρει ότι τα κοινοτικά όργανα και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις δεν έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν το δημόσιο χρέος ενός κράτους-μέλους). Η αρχή αυτή εγκαταλείφθηκε, όταν η κρίση χρέους έπληξε την Ευρωζώνη. (Μετάφραση: Θαν. Βασιλείου)

Καθώς η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τα μη διαχειρίσιμα επίπεδα χρέους, θεσπίστηκε ένας μηχανισμός προκειμένου να τους προμηθεύσει την απαιτούμενη χρηματοδότηση για την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεών τους. Η χρηματοδότηση αυτή παρέχεται, υποτίθεται, εις αντάλλαγμα εφαρμογής των μέτρων που θα καταστήσουν διαχειρίσιμο στο μέλλον, το πολύ υψηλό σήμερα χρέος του. Ωστόσο, ο τρόπος που θεσπίζεται για την επίλυση των προβλημάτων χρέους των χωρών της Ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι, προφανώς, η αύξηση του χρέους τους. Ένα παράδειγμα είναι το δάνειο ύψους 78 δισ. ευρώ (116 δισ. δολάρια)  προς την Πορτογαλία. Ισοδυναμεί με πάνω από το 47% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το 2010, προκαλώντας αύξηση του δημοσίου χρέους της Πορτογαλίας σε περίπου 120% του ΑΕΠ.